Şehir Uyurken

Nevin BİLGİN

Hafta sonu sabahları şehir başka bir varlığa dönüşüyor.

Sanki üstündeki gürültü kabuğunu çıkarıyor ve gerçek yüzünü gösteriyor.

İnsanlar uykudayken, sokaklar nefes alıyor, kuşlar bile.

Araba sesleri azalıyor, aceleyle bir yerlere yetişme telaşı kayboluyor. 

O görünmez baskılar... Geç kalıyorum, yetişmeliyim, bir şey yapmalıyımlar bir üreliğine görünmüyor.

Yerini başka sesler alıyor.

Kargaların tok çağrısı, saksağanların keskin ötüşü.

Rüzgarın serinliği.
Açılan bir pencerenin içeri davet ettiği temiz hava.

Bu sessizlik sadece dışarıda değil.
İçeride de oluyor.

Gürültü azaldıkça zihnin uğultusu da yavaşlıyor.

Koşuşturma durduğunda, insan kendi varlığını daha net hissediyor, nefesini...Karnının iniş çıkışlarını...

Hiçbir şey yapmadan var olabilmenin hafifliği geliyor sanki. 

Psikolojik olarak bu anlar belki yeniden ayarlama gibi. 

Omuzlar düşüyor, kalp ritmi yumuşuyor. Düşünceler daha az keskin. 

Şehir uyurken insan biraz kendine uyanıyor.

Ve belki de en büyük lüks..

Hiç kimsenin bir yere yetişmediği bir sabahın içinde, sadece kuşların sesini dinleyerek var olmak.